De epistemologische paradox van de evolutie – Autonomie, teleonomie en het denken over ‘Intelligent Design’

Wilfried Allaerts

De epistemologische paradox van de evolutie

Autonomie, teleonomie en het denken over ‘Intelligent Design’

In het maatschappelijke debat over evolutieleer en Intelligent Design (ID) bepalen polarisatie en begripsvervaging de toon. De epistemologische paradox van de evolutie, zoals benadrukt door Jacques Monod, geeft een genuanceerder beeld van het biologische causaliteitsvraagstuk dan sommige aanhangers van het genetisch determinisme, zoals Dawkins en Plasterk. Hun autonomiebegrip toont een merkwaardig gemis aan zowel cultuurhistorische als logisch-wetenschappelijke onderbouwing. De recente aanhangers van de ID-gedachte slagen er echter evenmin in om aan het causaliteitsvraagstuk een wezenlijk nieuw element toe te voegen.

verschenen: April 2007, blz. 325

jaargang: 74/04

Palliatieve zorg door huisartsen: reflecties
De vraag naar de AI: over rede, rationaliteit,...
NFT: n.v.t.? Een kleine kunstfilosofische uitleg
Een verschrikkelijk meesterwerk
Een onzalig psychiatrisch handboek – rouw, depressie en...
Pro patria et patienti. De Nederlandse militaire geneeskunde
De besmetting – het begin van iets nieuws
Dokter voor de geneeskunde
DSM-bilisering en disciplinering
Van kijken naar meten
‘The lady vanishes’
De ‘Theorie van Alles’