De ironicus in de beklaagdenbank – Kierkegaards kritiek op de romantiek

Cyril Lansink

De ironicus in de beklaagdenbank

Kierkegaards kritiek op de romantiek

Nu is postironie in, de tijd van de postmoderne ironie lijkt voorbij. Of toch niet helemaal? Met Kierkegaard moet je je verzetten tegen de romantische ironie, die het leven als een vrijblijvend spel opvat. Maar er is ook een ethische vorm van ironie, die voor vrijblijvendheid binnen het morele engagement zorgt, en ons aldus voor fundamentalisme én voor relativisme behoedt.

verschenen: Oktober 2001, blz. 771

jaargang: 68/09

Een gemeenschap van eenzame wandelaars (II)
Een gemeenschap van eenzame wandelaars (I)
De banaliteit van het moreel kompas
De windstilte van de ziel
Hannah Arendt over denken als verzet in duistere...
Camus over mateloosheid als crisis van het mens-zijn
Beschermen zonder af-schermen
Albert Camus over revolte en gematigde burgerlijke ongehoorzaamheid
Crisis Zonder Oordeel
Besluit: Van ik naar wij
Vrijheid tegen wil en dank
Een einde aan de eindtijd
Een pleidooi voor historisch begrijpen
Zelfzorg en opofferingsmoraal
Verdien je vanuit moreel oogpunt wat je financieel...
Waarom net deze tijd Habermas nodig had
Religie en de moderne tijd
Waar komt moraliteit vandaan? Een dialoog in mij
De vele levens van Ludo Abicht
Onvrije wil
Bladwijzers in Boek Europa
De maakbare mens
De les van Gyges
Het gebrul van de onheuglijke waterval (II)
Het gebrul van de onheuglijke waterval (I)
Een vergeten stem in de receptie van Heinrich...
Ethiek in praktijk en theorie van de gezondheidszorg
Verstond Tocqueville de democratie?
Waarom we bang zijn
De Trumpfluisteraar (III)