‘En opnieuw lachen ze’. Een filosofische reflectie over Pasolini’s Accattone en de rol van zijn poëzie

Simon Marijsse

‘En opnieuw lachen ze’. Een filosofische reflectie over Pasolini’s Accattone en de rol van zijn poëzie

Op 2 november 2015 herdacht de Italiaanse kunstwereld het feit dat Pier Paolo Pasolini veertig jaar geleden overleed. Daardoor flakkerde de interesse voor zijn werk weer op. Dit essay stelt zijn recent voor theater geadapteerde film Accattone centraal. Het bespreekt Pasolini’s ‘poëtische cinema’, de relevantie van Accattone binnen Pasolini’s oeuvre, en de actuele waarde van zijn impliciete aanklacht daarin. Ook geeft de auteur een uiteenzetting van de filosofische elementen in de film.

verschenen: Maart 2016, blz. 207

jaargang: 83/03

Een buitenaards geschenk: Arrival
Corpus Christi: een relaas over gebrokenheid en verzoening
Babette’s Feast en de heiliging van het leven
The Truman Show: de vrije wil opnieuw bezocht
Gitzwart en toch geestig: Memories of murder van...
Des Hommes et des Dieux: waarvan getuigen wij?
Spaceman – Op zoek naar betekenis in de...
Megalopolis: ‘The riches of an Emersonian mind’
Adam’s Apples: een absurdistisch bekeringsverhaal
De treurnis van onnodige biopics
Spaceman – Op zoek naar betekenis in de...
Small things like these: naastenliefde voorbij de vrijblijvendheid
Hoe je met grauw realisme naar het Sublieme...
The Young Pope: meer dan een studie in...
De ambivalente ruwheid van Léon Morin, prêtre
Vergeten nog voor het ooit bestond: Reflections in...
De Laatste Generatie of de Eliminerende Massa: daar...
Dune – een film die aanmoedigt om verder...
Zo interessant is The zone of interest niet
Netflix Messiah: een verrassende thriller
Een hutspot van twijfelachtige kwaliteit: Poor things van...
Napoleon – het Waterloo van Ridley Scott
Het zien maar niet kunnen helpen van de...
Even fabelachtig als onbegrijpelijk: The boy and the...
Patricia Highsmith en haar kinderen
Caruso en de boot die de berg beklom:...
Beef: een antropologische schets van de strijdende mens
Oppenheimer: Nolan op z’n meest menselijk en cerebraal
Satire in tijden van oppervlakkigheid: Triangle of Sadness...
De zwanenzang van Sergio Leone: Once Upon a...