Europa, het Romeinse aquaduct –

Guido Vanheeswijck

Europa, het Romeinse aquaduct

Traditioneel worden Griekenland en de joods-christelijke traditie als bepalende ingrediënten gezien voor het (oude) Europa: Athene en Jeruzalem vormen de bakermat van de oude Europese cultuur. Athene staat voor de ontwikkeling van de Griekse rationaliteit en de Griekse democratie; Jeruzalem is de plek waarmee de grote monotheïstische religies – het jodendom en het christendom – zijn verbonden. Maar wat is dan de inbreng van Rome? In het spoor van de Franse filosoof Rémi Brague gaan we op zoek naar de bijdrage van Rome aan de identiteit van Europa.

verschenen: April 2011, blz. 293

jaargang: 78/04

Vrijheid tegen wil en dank
Een einde aan de eindtijd
Een pleidooi voor historisch begrijpen
Zelfzorg en opofferingsmoraal
Verdien je vanuit moreel oogpunt wat je financieel...
Waarom net deze tijd Habermas nodig had
Religie en de moderne tijd
Waar komt moraliteit vandaan? Een dialoog in mij
De vele levens van Ludo Abicht
Onvrije wil
Bladwijzers in Boek Europa
De maakbare mens
De les van Gyges
Het gebrul van de onheuglijke waterval (II)
Het gebrul van de onheuglijke waterval (I)
Een vergeten stem in de receptie van Heinrich...
Ethiek in praktijk en theorie van de gezondheidszorg
Verstond Tocqueville de democratie?
Waarom we bang zijn
De Trumpfluisteraar (III)
De Trumpfluisteraar (II)
De Trumpfluisteraar (I)
Waarheid en leugen: hedendaagse uitdagingen
Verlichting versus modernisering
Vrede als plicht
Quinten Weeterings en de Posthistoire
Waarover we het hebben, als we het hebben...
Schuld zonder boete. Zijn regels slechts vrijblijvende suggesties?
De tweespalt van de tijd
Het geluk van nabijheid. Hannah Arendt over vriendschap...