Gaston Bachelard. De verbeelding en de ruimte

Kees Hertogh

Gaston Bachelard. De verbeelding en de ruimte

In leven en werk van de Franse filosoof G. Bachelard (1884-1962) komt een verrassende maar bij nader toezien misschien toch heel coherente wending voor. Aanvankelijk golden zijn bedenkingen en commentaren uitsluitend de – in en dankzij de nieuwe fysica – fundamenteel gewijzigde rol van het kennend subject in het wetenschappelijk objectiveringsproces. En juist die filosofische bezinning bracht Bachelard nadien tot een herontdekking en herwaardering van de – door datzelfde subject – in woord en literatuur verbeelde wereld.

verschenen: Oktober 1987, blz. 14

jaargang: 55/01

Nietsontziende kritiek op alles wat bestaat
Op weg naar een ‘aantrekkelijke’ politiek
Ideeëngeschiedenis van de banvloek tegen Baruch Spinoza
Artificiële Intelligentie en de verleiding van Thanatos
Sloterdijk en zijn verwilderde verticaliteit
Een gemeenschap van eenzame wandelaars (II)
Een gemeenschap van eenzame wandelaars (I)
De banaliteit van het moreel kompas
De windstilte van de ziel
Hannah Arendt over denken als verzet in duistere...
Camus over mateloosheid als crisis van het mens-zijn
Beschermen zonder af-schermen
Albert Camus over revolte en gematigde burgerlijke ongehoorzaamheid
Crisis Zonder Oordeel
Besluit: Van ik naar wij
Vrijheid tegen wil en dank
Een einde aan de eindtijd
Een pleidooi voor historisch begrijpen
Zelfzorg en opofferingsmoraal
Verdien je vanuit moreel oogpunt wat je financieel...
Waarom net deze tijd Habermas nodig had
Religie en de moderne tijd
Waar komt moraliteit vandaan? Een dialoog in mij
De vele levens van Ludo Abicht
Onvrije wil
Bladwijzers in Boek Europa
De maakbare mens
De les van Gyges
Het gebrul van de onheuglijke waterval (II)
Het gebrul van de onheuglijke waterval (I)