Günter Grass en het einde van de mensheid

Luc Herman

Günter Grass en het einde van de mensheid

De ongerustheid, zoniet ontsteltenis van de West-Duitsers – hun roerige Groenen voorop – over het dramatische Waldsterben en andere, nog voorzienbare milieurampen heeft in G. Grass’ jongste roman, Die Rättin haar literair-artistiek beslag gevonden. Aan de hand van al vertrouwde en nieuwe ‘parabels’ en mijmeringen gaat de vaak grimmige onheilsprofeet tenslotte toch op zoek naar een nog niet volkomen verspeelde overlevingskans voor mens én natuur.

verschenen: Oktober 1986, blz. 61

jaargang: 54/01

Een glasscherf in het oog
De schrijver is een moordenaar. Over Georges Arnaud
De mol en de mus over diepte versus...
‘Sommige vragen kun je alleen beantwoorden met een...
Georg Trakl vertaald en toegelicht
Bruidsschat voor mijn zoon Ibrahim
En altijd is het de vrouw
De les van Gyges
Het gebrul van de onheuglijke waterval (II)
Het gebrul van de onheuglijke waterval (I)
‘J’avais toujours raison’
Brood en wijn
Vier weggedeemsterde gedichten van Jorge Luis Borges in...
Wie knoeit is dapper
De metafysica van Moby-Dick
Het spoor dat achterblijft
Ziekte en Engagement
Quinten Weeterings en de Posthistoire
Psychiatrische experimenten
Éric Michaud
‘Het is mijn innerlijk kind’
Brideshead Revisited en het katholicisme
Vagina monetaria dentata. Over onwelvaart van Steve Marryt
Mijn Queer Kruisweg
Cirkels in steen
Betje Wolff springlevend
Maart 1678: De eerste moderne roman?
Rory Stewart, Politics on the Edge: boekbespreking
Kafka und kein Ende möglich
Januari 1677: de laatste première van Racine II