Hélène Cixous, tussen Sfinks en Feniks

Bernadette Schreurs

Hélène Cixous, tussen Sfinks en Feniks

Sinds het einde van de jaren zestig is H. Cixous een levensgroot teken van tegenspraak in de Franse literatuur. Als overtuigde feministe heeft zij de door Derrida, Irigaray en de ‘Tel-Quel’groep verkondigde stellingen over de autonomie van de ‘schriftuur’ zo consequent mogelijk uit- en neergeschreven in haar eigen romans en haar lectuur van andere schrijvers. Daarbij kwamen magistrale taalmanipulaties en acrobatieën mét het woord uit de bus, even goed als te gemakkelijke woordspelingen en grammaticaal geklungel.

verschenen: Oktober 1979, blz. 53

jaargang: 47/01

December 1674: de laatste première van Pierre Corneille
Hommage aan Eileen
Waarom de klassieke tragedie haar publiek niet verveelde
De dood van een soldaat. Verteld door zijn...
Metamorfosen. Voorpubliatie uit het nieuwe boek van Emanuele...
Het kleedje voor Hitler: een boekbespreking
Proefvluchten naar een verdwenen wereld
Het leven van Maynard K.
De blijvende inspiratie van Stefan Zweig. Literatuur als...
Vervuld door het onzegbare. Over drie gedichten van...
Michael Ignatieff: The Russian Album
De eeuwige actualiteit van het verleden: Het Adrianus-dossier
De Griekse voorvaders van de Verlichting
De ware Jacob
Schuldgevoel. Over betekenisvol ongemak
Joodse klokkenluiders
Oog om oog? De wraak van een ongelukkig...
Fictie en autobiografie in de literatuur als getuigenis...
Fictie en autobiografie in de literatuur als getuigenis...
Dialoog naar aanleiding van het boek Gedeelde Angsten...
Onze mensen
Jiddisch in Palestina
Andreas Kinneging en de weg terug
Wat maakt een gedicht goed?
Literatuurcriticus en dubbelagent. Over Giacomo Antonini (1901-1983)
Een dialoog van oorzaken zonder oplossingen
René Girard salonfâhig
Eenzaamheid, in steen gebeiteld
‘Que sais-je?’
Satire in tijden van oppervlakkigheid: Triangle of Sadness...