Pieter Pekelharing

Het foute denken

Impliceert het niet langer betwiste ‘politiek fout (geweest) zijn’ van een filosoof als M. Heidegger de verwerpelijkheid en waardeloosheid van heel zijn filosofisch denken, dat dan de eigenlijke wortel van die foute houding heet te zijn? De auteur pleit voor een, ook intellectueel bevredigender benadering van postmodernistische tolerantie, die oog blijft hebben voor de relatieve onafhankelijkheid tussen het filosofisch oeuvre enerzijds (mét zijn mogelijke originaliteit en authenticiteit) en de politieke (en nog een heleboel andere) gedragingen van de schrijver ervan anderzijds.

verschenen: Juni 1988, blz. 781

jaargang: 55/09

Waar komt moraliteit vandaan? Een dialoog in mij
De vele levens van Ludo Abicht
Onvrije wil
Bladwijzers in Boek Europa
De maakbare mens
De les van Gyges
Het gebrul van de onheuglijke waterval (II)
Het gebrul van de onheuglijke waterval (I)
Een vergeten stem in de receptie van Heinrich...
Ethiek in praktijk en theorie van de gezondheidszorg
Verstond Tocqueville de democratie?
Waarom we bang zijn
De Trumpfluisteraar (III)
De Trumpfluisteraar (II)
De Trumpfluisteraar (I)
Waarheid en leugen: hedendaagse uitdagingen
Verlichting versus modernisering
Vrede als plicht
Quinten Weeterings en de Posthistoire
Waarover we het hebben, als we het hebben...
Schuld zonder boete. Zijn regels slechts vrijblijvende suggesties?
De tweespalt van de tijd
Het geluk van nabijheid. Hannah Arendt over vriendschap...
‘Eén van de grootste geschenken van deze wereld’
Over de homo authenticus van Gilles Lipovetsky
De musicerende Socrates
Filosofie als radicale reflectie
Mors immortalis. Of, hoe de dood voor ons...
Het einde en het begin van de geschiedenis
Pascal postuum II: Januari 1670