Het onzegbare als vorm van tegengeweld

Joke Hermsen

Het onzegbare als vorm van tegengeweld

‘Waarover men niet spreken kan, daarover moet men zwijgen’, luidde de stelling van Wittgenstein. Literatuur kan die impasse echter overwinnen. Een utopische taal zou de macht van de verstomming breken, het onzegbare vertolken en het zelfs gewelddadig maken, bijvoorbeeld tegen de ‘zwarte bladzijden uit de geschiedenis’. Dit idee wordt verkend bij teksten van Ingeborg Bachmann, Paul Celan, Maurice Blanchot en Edmond Jabès.

verschenen: Oktober 2007, blz. 796

jaargang: 74/09

Bruidsschat voor mijn zoon Ibrahim
En altijd is het de vrouw
De les van Gyges
Het gebrul van de onheuglijke waterval (II)
Het gebrul van de onheuglijke waterval (I)
‘J’avais toujours raison’
Brood en wijn
Vier weggedeemsterde gedichten van Jorge Luis Borges in...
Wie knoeit is dapper
De metafysica van Moby-Dick
Het spoor dat achterblijft
Ziekte en Engagement
Quinten Weeterings en de Posthistoire
Psychiatrische experimenten
Éric Michaud
‘Het is mijn innerlijk kind’
Brideshead Revisited en het katholicisme
Vagina monetaria dentata. Over onwelvaart van Steve Marryt
Mijn Queer Kruisweg
Cirkels in steen
Betje Wolff springlevend
Maart 1678: De eerste moderne roman?
Rory Stewart, Politics on the Edge: boekbespreking
Kafka und kein Ende möglich
Januari 1677: de laatste première van Racine II
Culturele revolutie in het land van Kafka en...
December 1674: de laatste première van Pierre Corneille
Hommage aan Eileen
Waarom de klassieke tragedie haar publiek niet verveelde
De dood van een soldaat. Verteld door zijn...