Luc Rasson

Honderd jaar Esperanto

Esperanto is de enige artificiële taal die zich met relatief succesal een eeuw lang heeft weten te handhaven. Door de Middeneuropese jood Zamenhof uitdrukkelijk bedoeld als een middel tot universele verstandhouding (dat alle culturele, nationalistische en imperialistische barrières zou doorbreken) blijkt ook deze genereuze poging te berusten op een aantal typisch negentiende-eeuwse premissen van culturele, ideologische en louter linguïstische aard. In zijn doelstellingen en realisaties blijft Esperanto een provocerende en paradoxale onderneming.

verschenen: Juni 1987, blz. 840

jaargang: 54/09

Alibi Theresienstadt
Slachtoffers of daders?
Dieren in de Middeleeuwen
‘Met de rug naar de toekomst’: een nieuwe...
Straatnamen: een vergeten studie?
Cuchet
Een pleidooi voor historisch begrijpen
Een ideeëngeschiedenis van het Lichtend Pad
‘Een van de twee Spanjes zal je hart...
Surinamer in de Oost
Nachtmis
De maakbare mens
Hoe lang is de antifascistische oorsprongsmythe van de...
‘J’avais toujours raison’
Een ‘politieke kosmos’? Over de pedagogie van straatnamen
Duivelse armoe
Dr. Morell en Patiënt A
Christendom en burgerlijk gezag
‘Rwanda valt aan, Rwanda wordt niet aangevallen’ (Urwanda...
Dubbele politieke moord
Wat vertellen we onze kinderen (niet)?
Een jurk vertelt
Filip de Pillecyn als links-progressieve journalist
Numineuze slachtoffers
Wetenschap, een sisyfusarbeid
Nog een herdenking in 2025
De onverwachte val van Assad
Woorden zijn wapens. Over Robert Brasillach
Een mooi kijkboek, meer niet
Deportatie naar het paradijs: joden in Mauritius 1940-1945