Is Erdogan de nieuwe Caesar van Turkije?

Dirk Rochtus

Is Erdogan de nieuwe Caesar van Turkije?

De Turkse premier Recep Tayyip Erdogan ontwaakte in 2014 met een kater. Het afgelopen jaar had hij twee zware klappen te verwerken gekregen. Eerst waren er in juni de protesten van woedende burgers tegen de geplande ontmanteling van het Gezi-park in hartje Istanbul, vervolgens kwamen in december corruptieschandalen in de boezem van zijn regering aan het licht. De Gezi-woede kreeg Erdogan dankzij massale politie-inzet nog onder controle, maar de corruptie is een sluipend gif dat zijn ‘politiek zenuwstelsel’ kan verlammen. Het politieke verleden van Erdogan mag gerust een succesverhaal worden genoemd. Of zijn politieke toekomst even rooskleurig zal zijn, is minder zeker.

verschenen: Maart 2014, blz. 231

jaargang: 81/03

Holocaust als vrijbrief voor genocide
Schets van een nieuwe dysto-utopische wereld met grote...
Wat hadden Ulla en Stig in I970 in...
Vraag niet naar mijn winst, laten we het...
Zelfkritische tegenmacht als recept tegen een teflon overheid
‘Dit is (niet) wie we zijn’. Volgens wie?
Vier juli 2026
Hoe de ‘deugden’ van neoliberale globalisering de weg...
De Babylonische spraakverwarring tussen macht en tegenmacht
Een ander spel
WK 2026 van start
Kunstmatige intelligentie en de toekomst van het kapitalisme
Koert Debeuf over de situatie in het Midden-Oosten
Licht in het puin
Christelijk nationalisme
Inleiding: Denken als revolte in tijden van crisis...
Over rijkdom en macht in het nieuwe tijdsgewricht
Andrew Winnick over de blijvende aantrekkingskracht van Trump...
Yoeri Andropov: een man die een tweede Deng...
Verdien je vanuit moreel oogpunt wat je financieel...
Werken of niet werken
Het grote raadsel van de Grote Terreur
De politieke gevolgen op lange termijn van Poetin
Fascisme in postmoderne tijden
Hoe de kaders te schetsen van een economische...
Een korte Nieuwjaarsoverdenking
Hedendaagse overweging: autoritarisme
Rusland: een ideologie voor binnenlands, en één voor...
Opus Dei en Project 2025
Oorlogsnarratief domineert in Westerse media