Matteo Ricci en het probleem van de inculturatie

Nicolas Standaert

Matteo Ricci en het probleem van de inculturatie

De missioneringsmethode van Matteo Ricci (1552-1610) geldt terecht als een geslaagde poging van ‘accomodatie’ en/of ‘inculturatie’ van het christendom in een volkomen vreemde cultuur. De auteur staaft deze stelling met veelzeggende voorbeelden op het vlak van het religieuze taalgebruik en het sociale (verenigings)leven. Het inculturatieproces roept evenwel een aantal vragen op – in verband met de actieve rol van de ‘ontvangen’ cultuur, het al dan niet orthodox en het onvermijdelijk slectief karakter van de opzet – die even actueel als grotendeels onopgelost zijn.

verschenen: Juli 1984, blz. 915

jaargang: 51/10

Vrouwelijke pioniers
Opus Dei en Project 2025
Gedachten over God
Interpretatie en vertaling van de Bijbel
Christendom en burgerlijk gezag
Versteende Rothko’s
Schoonheid in tijden van angst en onzekerheid
Voorzichtige vooruitblik met paus Leo XIV en Terugblik...
Georges Duby en de kathedralenbouwers, deel 2: de...
Georges Duby en de kathedralenbouwers, deel 1: de...
Robert Francis Prevost, paus Leo XIV
Mijn Queer Kruisweg
Sacramenten: geschiedenis en veronderstellingen
Conclave en de Heilige Geest
Adam’s Apples: een absurdistisch bekeringsverhaal
Katholieke liefdadigheid
Grenzen verleggen
Troubled Water en het bevrijdende van het christendom
Op de brandstapel met de kerstman!
Gebruik en misbruik van godsdienst
LHBTQ-kwesties en katholieke leer
Een idee voor de volgende katholieke reformatie
Theologie en de taal van vorig jaar
Over de lauwe steun van de Arabische en...
Schuldgevoel. Over betekenisvol ongemak
Joden en moslims aan zet
De namiddag van het christendom – Tomáš Halík
De katholieke kerk hervormen
Feiten & fantasie: een beetje geschiedenis van de...
Bevlekte ontvangenissen