‘Dit is niet wie we zijn’. Volgens wie?
Mooie woorden, lovenswaardige ambitie. In 2016, tijdens het tweede verkiezingsdebat met Donald Trump, deed Hillary Clinton een krachtige uitspraak. Nadat zij de aanvallen van Trump op ‘vrouwen, immigranten, Afro-Amerikanen, Latino’s, mensen met een handicap, en zovele anderen’ in herinnering had gebracht, daagde Clinton in wezen het land uit het beter te doen. ‘Dit is niet wie wij zijn. Ik wil de boodschap brengen… dat Amerika al groot is. Maar we zijn groot omdat we goed zijn, en we elkaar zullen respecteren’.
Het is een mooi, zelfs krachtig gevoel, vaak gebruikt in gezinnen, bedrijven, scoutinggroepen, maatschappelijke groeperingen, tempels, verandering nastrevende organisaties en zelfs landen. Op grond van ons lidmaatschap, vragen we van onszelf en van elkaar te voldoen aan hogere eisen in ons gedrag dan wat zou kunnen worden beschouwd als de ‘nullijn’, het hoogst noodzakelijke. Het is de idee dat wanneer onze tegenstanders zich slecht gedragen, we veranderingen teweeg kunnen brengen door aan te komen met meer integriteit, eerlijkheid en respect. ‘Als zij zich verlagen, zullen wij hoger grijpen’. Want wanneer we toegeven aan onze neiging terug te slaan met een vergelijkbaar gebrek aan beleefdheid, empathie en simpel fatsoen, worden we datgene wat we willen veranderen.
Maar het probleem met het oproepen van dat lovenswaardige gevoel door Clinton is dat het niet klopt, zoals we allemaal merkten op 8 november 2016, en opnieuw in november 2024. Nou ja, het is niet waar, maar ook waar. Het is waar dat we tweehonderdvijftig jaar onophoudelijk hebben geput uit de woorden van onze Founding Fathers om van Amerika ‘een meer volmaakte eenheid’ te maken. Hun woorden, net als andere stemmen uit de moderniteit, hebben gediend en blijven dienen als lichtend voorbeeld. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat ‘Wij, het Volk’ ieder van ons omvat? Hoe kunnen we ‘dat alle mensen gelijk werden geschapen’ uitbreiden en vrouwen omvat, en iedere andere groep die bij onze oprichting werd uitgesloten? Hoe kunnen we de belofte van onze Eed van Trouw verwezenlijken, met ‘rechtvaardigheid en vrijheid voor allen’, en verzekeren dat iedereen een eerlijke, gelijke behandeling kan krijgen volgens de wet, en wezenlijke vrijheden?
Maar laten we niet vergeten dat diezelfde Founding Fathers die ons, geïnspireerd door de Verlichting en door de idee dat ieder mens waardigheid verdient en een eerlijke kans (mogelijkheid) in het leven, dergelijke inspirerende, verheven kernwaarden nalieten, allen witte mannen waren die vrouwen niet als hun gelijken zagen (dan wel gelijke mogelijkheden of wettelijke bescherming waardig waren), en van wie velen straffeloos andere mensen letterlijk bezaten, uitbuitten en verkrachtten, overtuigd van hun eigen witte suprematie. Zij zetten achteloos hele delen van de mensheid weg als ‘wilden’, en plunderden hun land en hun lichamen. Witte suprematie was geen bijkomstigheid bij onze oprichting, maar was erin verweven, en we ontdeden er ons niet van met de nederlaag van de Zuidelijke staten (1865). In 2017 herinnerde Ta-Nehisi Coates ons eraan dat meer dan honderdveertig jaar na onze oprichting, tot vroeg in de twintigste eeuw, er geleerden waren aan de meest prestigieuze universiteiten van de Ivy League die nog altijd de witte suprematie uitdroegen als ‘natuurlijk’ en als ‘wetenschap’, bewerend dat de ‘minst ontwikkelde witte man beter is dan de best ontwikkelde zwarte man’. Deze manier van denken overleefde tot laat in de twintigste eeuw, en nu in de vroege eenentwintigste eeuw.[1]
Donald Trump had dus gelijk. Hij is gesneden uit hetzelfde hout van witte Europese immigranten die meenden dat hun witheid hen automatisch (en ‘met recht’) zou verheffen boven anderen hier, boven de inheemse volken die hier al 20 000 jaar wonen, boven de zwarte en bruine gemeenschappen die hier al eeuwen zijn. Hij vertegenwoordigt een cultuur die nadrukkelijk de vooruitgang van de twintigste eeuw verafschuwt, van het recht van een vrouw op lichamelijke zelfstandigheid in het besluit van het Hooggerechtshof in 1973 in Roe vs Wade waarin abortus werd gelegaliseerd tot de wet over stemrecht in 1965 en de burgerrechtenwet in 1964, en zelfs teruggaand tot de New Deal van F.D. Roosevelt en de bescherming die deze bood aan arbeiders en oudere Amerikanen, en zelfs tot het Negentiende Amendement van 1920 dat vrouwen stemrecht gaf. Luister maar naar de lange reeks van rechtse ‘christelijk-nationalistische’ stemmen die vrouwen oproepen hun stem over te dragen aan hun echtgenoten en vaders, in 2026. Trump had gelijk dat een groot deel van de samenleving deze vooruitgang verafschuwde, en zag als een verlies van status, en haar inderdaad grote problemen toeschreef aan die vooruitgang. Het was gemakkelijker de schuld te geven aan groepen die niet op hen leken dan aan de bedrijfsdirecteuren die hen werkelijk uitbuitten en verslaafd maakten aan opiaten. Er zijn lieden die zichzelf ervan hebben overtuigd dat rechten een nulsomspel zijn, dat de winst van de ene persoon alleen ten koste kan gaan van het verlies van een ander. Pete Hegseth kan zich niet voorstellen dat de zwarte, bruine en vrouwelijke commandanten die hij wegjaagt uit het leger[2] hun positie kregen door iets anders dan een oneerlijk voordeel uit de Affirmative Action en DEI programma’s. Het komt niet bij hem op dat zij in feite hun posities verkregen door decennia van dienen en bewezen uitblinken, keer op keer, door hun eigen verdiensten. Toen Charlie Kirk een zwarte piloot zag, nam hij aan dat hij onbevoegd was,[3] en dat hij zijn baan honderden passagiers te vliegen enkel had gekregen met geen andere kwalificatie dan zijn ras. Dat iedere piloot een dergelijke positie moet verdienen door een opleiding, training, bekwaamheid en ervaring kwam niet in hem op.
De laatste keer dat een meerderheid van de witte kiezers stemde voor een Democraat als president was in 1964,[4] 62 jaar en 15 presidentsverkiezingen geleden, juist toen de Burgerrechten wet en de Stemrechtwet ontstonden. Voor de verkiezingen van 1964 werd de Democratische partij geleid door openlijke racisten als Strom Thurmond.[5] Sinds het moment dat de Democratische president Lyndon B. Johnson de Burgerrechten wet en de Stemrechtwet ondertekende, verloor de Democratische partij de witte stem, in iedere verkiezing.
En dus had Hillary Clinton ongelijk, dit IS wie we zijn. Het Amerika dat werd gesticht met de erfzonde van de slavernij en dat die erfenis van witte suprematie met zich meedraagt die onze politiek tot op de dag van vandaag vervuilt, is werkelijk, en momenteel aan de macht, en probeert die macht voorgoed te behouden, met alle noodzakelijke democratische en antidemocratische middelen. Dat Amerika heeft luid verkondigd dat de ‘existentiële dreiging’ voor het witte, christelijke land dat zij denken te hebben geërfd zo ernstig is, dat zij met plezier de democratie opofferen om dat Amerika te redden. Zij zien zichzelf als de enige rechtmatige erfgenamen van de republiek, en als haar behoeders, de enigen die bevoegd zijn te bepalen wie werkelijk Amerikaan is en wie minder Amerikaans. Vandaar hun aanval op het staatsburgerschap door geboorte,[6] dat werd vastgelegd in het Veertiende Amendement uit 1868, als antwoord op de slavernij, en dat daarom deel is van onze Grondwet.
De doelstelling ‘to Make America Great Again’ is een kruistocht om een eeuw van vooruitgang om te keren, en een wit suprematistisch patriarchaat te herstellen. Zoals Margaret Atwood mijmerend opmerkte over haar roman The Handmaid’s Tale, was die bedoeld als waarschuwing, niet als handleiding.[7] Het blijkt dat een groot deel van Amerika blij is met de handleiding, en verveeld door de waarschuwing. Witte Amerikanen, van wie de families niet langer dan een paar generaties hier zijn, beschouwen en spreken over zwarte Amerikanen wier voorouders zo’n acht tot tien generaties geleden onvrijwillig hierheen zijn gebracht, als ‘minder Amerikaans’. En zij zien Native Americans van wie de voorouders hier al 500 tot 1500 generaties zijn, als zelfs nog minder gerechtigd zich Amerikaans te noemen. (De ironie dat Native Americans op een of andere manier ‘minder Amerikaans’ zouden zijn dan een nakomeling van Europese immigranten ontgaat hen.) Ik herinner me een verhaal van een paar jaar geleden over een man die in een rij stond voor de koffie, achter een andere man die een telefoongesprek voerde in een onbekende taal. Nadat het gesprek was afgelopen zei hij tegen de man die had getelefoneerd: ‘Dit is Amerika. Praat Engels’. Waarop de ander antwoordde: ‘Ik sprak Diné Bizaad, de Navajo-taal’.
We zullen niet groeien naar een meer volmaakte eenheid, voordat we eerlijk omgaan met de lelijke waarheden van onze geschiedenis, en met de schade die zij in het heden blijven veroorzaken.
Maar de grootste gift van onze Founding Fathers is de idee dat geen enkel land volmaakt is, klaar met zich ontwikkelen en verbeteren, dat de Grondwet die zij ons gaven in de toekomst niet zou kunnen worden verbeterd. Ondanks al hun tekortkomingen en grote ambities waren zij zich bewust van hun eigen beperkingen, en dat daarom elke nieuwe generatie iets zou moeten opbouwen dat beter is dan wat zij erfde – dat is wat de Amerikaanse Grondwet briljant maakt. Het is het ultieme levende document.
Want als een immigrant die graag verkoos een burger van de Verenigde Staten te worden, geloof ik ook dat Hillary Clinton gelijk had. Terwijl we dag in, dag uit worstelen met de erfenis en de koppige greep van racisme en vrouwenhaat, zijn we ook een land dat gevochten heeft om die erfenis onder ogen te zien en te corrigeren.
We zijn het land dat ondanks (of dankzij) onze worstelingen een beter land te worden, historische figuren heeft voortgebracht als Harriet Tubman en Abraham Lincoln en Fannie Lou Hamer, Shirley Chisholm en Martin Luther King, Jr. en Malcolm X, denkers en schrijvers als Emerson, Douglass, Twain, Wright, Baldwin, Updike, Angelou, en Morrison, musici en dichters als Jelly Roll Morton en Muddy Waters, Woody Guthrie en Pete Seeger, John Coltrane en Charlie Parker, Bob Dylan en Joan Baez, Jesse Welles en Earth to Eve. Terwijl de cover van Time Magazine van 6 juli 2026 onze tweehonderdvijftigste verjaardag viert,[8] schonken we de wereld de film en jazz, de blues en NASA, de Black Panthers en Tupac, de Burgerrechten-, Vredes- en Vrouwenbeweging, Route 66 en het Empire State Building en de Golden Gate Bridge. De lijst gaat maar door.[9] (Opmerkelijk genoeg zijn we niet het land dat witte suprematie uitvond. Dat was een cadeau van onze Europese voorvaderen. Amerika heeft er slechts een wapen van gemaakt.)
Meer recent zijn we het land waarvan de economische hoofdstad, New York, onlangs een democratische socialist als burgemeester heeft gekozen, en nog drie democratische socialisten als kandidaat voor het Congres van Afgevaardigden. Terwijl we ons voorbereiden op de tussentijdse verkiezingen van 2026, heb ik één grote hoop voor, en één na de verkiezingen. Mijn hoop is dat de leiding van de Democratische partij ophoudt kiezers te berispen omdat zij stemmen op kandidaten in wie zij geloven, en in plaats daarvan begint te luisteren naar haar kiezers. Wat zowel de vertegenwoordigers van het midden als de meer progressieve Democraten in deze partij over het hoofd zien is dat de Democraten die sinds 2024 aparte verkiezingen wonnen het hele politieke spectrum omvatten. Zowel progressieven als vertegenwoordigers van het midden wonnen verkiezingen in verschillende delen van het land. Wat zij allemaal gemeen hebben is het vermogen hun bereidheid te strijden voor het gewone volk tegen de Epstein-klasse authentiek over te brengen. Het is niet de ideologie die kiezers overhaalt, het is de geest van de ‘vrolijke krijger’ die kandidaten als Mamdani in New York, Ossoff in Georgia, Shapiro in Pennsylvania, Cooper in North Carolina, Spanberger in Virginia, en verschillende anderen inbrachten in hun campagne. Ook hoop ik wanhopig dat de Democraten nooit een overwinning in november als vanzelfsprekend beschouwen, laat staan een ‘blauwe golf’. Ze moeten vechten voor iedere stem door te vechten voor hun kiezers. De Democraten hebben een sterk team met overtuigende kandidaten, en zo lang zij de tent open laten voor een verscheidenheid aan ideologieën en doorleefde ervaringen, denk ik dat zij een goede kans hebben het Huis van Afgevaardigden terug te winnen. Het terugwinnen van de Senaat is technisch mogelijk, maar ligt in de komende herverkiezingsronde minder voor de hand.
Mijn hoop voor na de verkiezingen is, als de Democraten het goed doen, dat zij plannen voor de impeachment van Trump terzijde leggen. Ten eerste zou J.D. Vance een grotere dreiging kunnen zijn. Hij heeft zo weinig charme en integriteit dat ik niet denk dat hij een werkelijke kans heeft in 2028 te worden verkozen, maar het presidentschap op zich nemen na een impeachment van Trump (veroordeeld en afgezet door de Senaat) zou Vance een gemakkelijkere weg naar de macht geven. Ten tweede zuigt een impeachment alle aandacht en middelen weg van andere dringende kwesties. In plaats daarvan hoop ik dat de Democraten zich richten op het voorkomen van de schade van de jaren onder Trump, en het nastreven van aansprakelijkheid voor de ongelofelijke corruptie van dit Witte Huis en zijn hoogste kringen.
Het Amerika dat 250 jaar is geworden werd opgericht door een wit suprematistisch patriarchaat, waarin de hendels van de macht en de belangen die zij diende stevig in handen waren van de weinigen die zichzelf hadden gezalfd als haar behoeders en wetgevers. Het Amerika dat zichzelf ziet als een verlicht baken van vrijheid en gelijkheid, het Amerika dat heeft geprobeerd een multiraciale democratie te worden waarin elke burger gelijke rechten heeft en een even zware stem in het bestuur, is pas 61 jaar oud, erg jong voor een land.
Onlangs merkte Eddie Glaude, Jr, op Democracy Now! op[10] dat ‘Amerika zich graag ziet als een baken van vrijheid en als een witte republiek… Voor mij is 1776 op dit moment enorm ingewikkeld en een tegenstelling waar je de idee hebt dat gewone mensen zichzelf kunnen inzetten voor zelfbestuur terwijl dit tegelijk gebeurt met het verschrikkelijke verband tussen de mensenhandel in zwarte lichamen en het invoeren van de moderne wereld’.
Amerikaan zijn is deze beide werkelijkheden erkennen. De sprekers tijdens de grote openingsplechtigheid van het Obama Presidential Center riepen ons vorige week op voor ogen te houden dat de toekomst nog niet is geschreven. We zijn nog niet verdoemd als land, noch is ons lot voorbestemd. We kunnen ervoor kiezen te blijven vechten voor een steeds inclusievere multiraciale democratie, of we kunnen kiezen voor cynisme, apathie en autocratie.
Het is aan de Verenigde Staten te kiezen en strijden voor wie we werkelijk zijn, en voor waarin we geloven dat Amerika kan zijn. Van harte gefeliciteerd met je verjaardag, Amerika!
Bart Abicht is Sr Product Designer in Santa Cruz, Californië. Hij studeerde politieke wetenschappen aan de University of California in Santa Cruz en is werkzaam in democratische actiegroepen. Hij is geboren in Blankenberge, maar heeft heel zijn leven in Canada en de Verenigde Staten gewoond.
[1] Ta-Nehisi Coates, ‘The First White President. The foundation of Donald Trump’s presidency is the negation of Barack Obama’s legacy’, in: The Atlantic, Oktober 2017;
[2] Greg Jaffe and Kate Kelly, ‘Secret Vetting and Blocked Promotions: Inside Hegseth’s War on Diversity’, in: The New York Times, 19 juni 2026,
https://www.nytimes.com/2026/06/19/us/politics/hegseth-navy-blocked-promotions-diversity.htm
[3] https://ca.news.yahoo.com/fact-check-real-charlie-kirk-214400078.html
[4] https://www.reddit.com/r/charts/comments/1ogtgwf/white_vote_in_american_presidential_elections/?rdt=65114.
[5] https://en.wikipedia.org/wiki/Strom_Thurmond_filibuster_of_the_Civil_Rights_Act_of_1957
[6] https://abcnews.com/Politics/faq-birthright-citizenship-ahead-supreme-courts-ruling/story?id=134215675
[7] https://www.teenvogue.com/story/margaret-atwood-the-handmaids-tale-interview
[8] https://time.com/collection/our-america-250/2026/behind-america-250-cover/
[9] https://time.com/collection/our-america-250/2026/
[10] https://www.threads.com/@democracynow/post/DaLGCACiO1w?xmt=AQG0659wCExY6DEo2NgA9rnzesdnbNSkIfBqY9wDsK1ufw
