
Bird: de urban jungle en de verdwijnende horizon van rechtsstaat en democratie
Bird en de urban jungle De film Bird (2024) van de Britse regisseur Andrea Arnold is een mooie productie, maar vrolijk is zij beslist niet.

Bird en de urban jungle De film Bird (2024) van de Britse regisseur Andrea Arnold is een mooie productie, maar vrolijk is zij beslist niet.

Godland (2022) van de IJslandse regisseur Hlynur Pálmason is een rustige, langzame film. Er gebeurt weinig en er wordt weinig gesproken. Desondanks is deze roadmovie

De wervelende serie The New Pope (2020) van Paolo Sorrentino, die met negen afleveringen slechts één episode minder telt dan The Young Pope (2016), blijft

Corpus Christi (2019) is een verrassende productie. In de door ware gebeurtenissen geïnspireerde film volgt regisseur Jan Komasa de lotgevallen van een zich als priester

Weinig films kunnen er aanspraak op maken een lievelingsfilm van een paus te zijn en hun weg te vinden naar een pauselijk document.[1] Babette’s Feast

The Truman Show (1998) blijft boeien. Peter Weir, de Australische regisseur, die intuïtief aanvoelde dat hij iets bijzonders te pakken had, sprak in 2023 over

De op waarheid gebaseerde film Des Hommes et des Dieux (2010) van Xavier Beauvois portretteert de Cisterciënzergemeenschap van Tibhirine in het Atlasgebergte tijdens de Algerijnse

Ook nu blijft de romanklassieker Brideshead Revisited van Evelyn Waugh sterk tot de verbeelding spreken. De verfilming uit 2008 van de naoorlogse roman maakt dit

Onderstaande tekst verscheen eerder dit jaar al op Streven Vrijplaats, maar brengen we met het oog op de actualiteit graag opnieuw onder de aandacht.

De kijker van de fascinerende film Adam’s Apples (2005) moet tegen een stootje bestand zijn. De flaptekst van de dvd-uitgave noemt de verrassende film van

De dramatische beelden van de trailer wekken de verwachting dat Small things like these (2024) draait om de behandeling van ongetrouwde, ‘gevallen’ jonge vrouwen in

De met een publieksprijs bekroonde Noorse film Troubled Water (2008) zet bedoeld of onbedoeld gangbare culturele wijsheden op hun kop – wijsheden over het geloof

‘Beautiful and ridiculous,’ zo typeerde de New York Times Paolo Sorrentino’s meesterproduktie The Young Pope.[1] Cinematografisch ís The Young Pope een verrukking. In tien afleveringen