Paul Claes

De ziel van Gezelle

Zijn werk mag dan al voor ons een in politiek en religieus opzicht voorbije wereld weergeven, toch blijft Gezelle ons raken door zijn prille kijk op het leven. De dischter identificeert zich graag met het kleine. Zijn heimwee naar het kinderlijke en oorspronkelijke heeft diepe wortels in zijn psyche. Hij die in zijn volwassenheid de kloof met de wereld niet kon dichten, kon uiteindelijk alleen nog in zijn poëzie zijn ziel blootleggen.

verschenen: Januari 1999, blz. 46

jaargang: 66/01

Het vangnet van de herinnering
Yourcenar in kort bestek
Vernietiging en wanhoop
Wandelen naar Santiago
Strijden om de universele betekenis van de mens
Terug in de kamers van weleer
Cahier Jeroen Brouwers
Op reis door een verleden land
Schuldig landschap, een begrip van Armando
Johan de Witt en Baruch de Spinoza
Een glasscherf in het oog
De schrijver is een moordenaar. Over Georges Arnaud
De mol en de mus over diepte versus...
‘Sommige vragen kun je alleen beantwoorden met een...
Georg Trakl vertaald en toegelicht
Bruidsschat voor mijn zoon Ibrahim
En altijd is het de vrouw
De les van Gyges
Het gebrul van de onheuglijke waterval (II)
Het gebrul van de onheuglijke waterval (I)
‘J’avais toujours raison’
Brood en wijn
Vier weggedeemsterde gedichten van Jorge Luis Borges in...
Wie knoeit is dapper
De metafysica van Moby-Dick
Het spoor dat achterblijft
Ziekte en Engagement
Quinten Weeterings en de Posthistoire
Psychiatrische experimenten
Éric Michaud