Amarcord van Frederico Fellini

Jacques de Visscher

Amarcord van Frederico Fellini

Is ‘Amarcord’ (Ik herinner mij), de laatste film van Fellini, meer dan een autobiografische mijmering of een lossen aaneenschakeling van pittige en pijnlijke anekdotes? Dit werk blijkt een doorlopende manifestatie te zijn van de ongeneeslijke dubbelzinnigheid van het uiteraard alledaagse leven, waar leven noch dood, hoop noch vertwijfeling ooit volkomen onvermengd kunnen bestaan.

verschenen: Oktober 1974, blz. 38

jaargang: 42/01

Van wie zijn onze dagen?
Apocalyps, wanneer?
De snobs slaan de plank mis
Bird: de urban jungle en de verdwijnende horizon...
Godland: een andere christenreis
The New Pope ofwel: Ecce Homo – Zie...
De overdreven lijdensweg van Rocco
De vele levens van Ludo Abicht
Een buitenaards geschenk: Arrival
Corpus Christi: een relaas over gebrokenheid en verzoening
Babette’s Feast en de heiliging van het leven
The Truman Show: de vrije wil opnieuw bezocht
Gitzwart en toch geestig: Memories of murder van...
Des Hommes et des Dieux: waarvan getuigen wij?
Spaceman – Op zoek naar betekenis in de...
Megalopolis: ‘The riches of an Emersonian mind’
Adam’s Apples: een absurdistisch bekeringsverhaal
De treurnis van onnodige biopics
Spaceman – Op zoek naar betekenis in de...
Small things like these: naastenliefde voorbij de vrijblijvendheid
Hoe je met grauw realisme naar het Sublieme...
The Young Pope: meer dan een studie in...
De ambivalente ruwheid van Léon Morin, prêtre
Vergeten nog voor het ooit bestond: Reflections in...
De Laatste Generatie of de Eliminerende Massa: daar...
Dune – een film die aanmoedigt om verder...
Zo interessant is The zone of interest niet
Netflix Messiah: een verrassende thriller
Een hutspot van twijfelachtige kwaliteit: Poor things van...
Napoleon – het Waterloo van Ridley Scott